א שווייגנדער בריוו

מיינע אויגן זוכן די גרויע אספאלט. אן אראפגעלאזטער בליק, אין א מויער פון אויגן ברעם. שטילע פוסטריט גייען פארביי, אן איידעלע שאטן וואס צילט צו זיין אומזעהבאר, אבער איך שפיר א קעניגליכע אנוועזנהייט.

איך ווייס נישט דיין נאמען. איך האב קיינמאל נישט געזען דיין געזיכט. אבער דיין באהאלטנקייט איז א מאגנעט, א מאגנעט וואס ציעט צו קוקן אין מיר אליינס. א ליכטיגקייט וואס שיינט פון טונקעלע שטאף. א דיאמאנד וואס לייכט אנע ליכט.

אויף די זעלבע שטיין א צווייטע פאר שיך א מארק-פלאץ פון אראגאנץ א שטורעם וואס בעט, קויף פון מיר א בליק. א ביליגע שטיקל גלאז, וואס שפילט קריסטאל. א גלעקל וואס קלינגט א ליידיגער ווידערקול.

און דאן גייסטו פארביי. אן איידעלער אטעם. א אפגעהיטענע סוד. א שאטן וואס בעט מחילה פארן נעמען פלאץ אין גאס. דו זוכסט באשיידנקייט, און טאקע דארט ביסטו קעניגין. א אפגעהיטענע אוצר. וואס אנערקענט איר אייגן שאץ. א טיפער טייך וואס דארף נישט קיין כוואליעס צו צייגן איר טיפקייט.

איך קוק נישט אויף דיר - דעריבער קוק איך אויף דיר אזוי ארויף. דורך נישט צייגן קאלירן, צייגסטו דיין נשמה. און דורך אראפלאזן מיינע אויגן, זעה איך דיין שיינקייט.

ווייל ביסט שיין. דו אליין.

א שווייגנדער בריוו. אן קיין אדרעס. אן קיין טינט. פון א מאן וואס וויל נאר היטן זיינע אויגן, צו א פרוי וואס היט די גאנצע וועלט.