ווידערקול

צווישן די טונקעלע שאטנס און ליכטיגע שיין זינגט זיך א שטילער ניגון א מעלאדיע פון נשמה עס שלייכט זיך ווי א ווייך ווינטל קוים וואס מ'שפירט דורך אלטע ביימער און טיפע, פעסטע, פארצווייגטע ווארצלען.

די ווערטער בלאנדזשען, זוכן זיך זייער שטעג צווישן די אפגעקראכענע בלעטער פון ווייטן אמאל ווי א מידער טייך וואס שלעפט זיך פאמעליך און שטיל פון זכרונות, רעיונות און רצונות וואס צייט האט פארשוועמט.

תנועות פלעכטן זיך דורך בלעטער און דערנער און פארהויכן די אפענע בלומעלעך מיט א הייסן אטעם טראפעלעך טוי שוועבן צום טאקט אינעם הימלישן נעפל שפילנדיג שטיל אויף די סטרונעס פון בלייכע, ציטערדיגע צווייגן.

און ביינאכט, ווען די וועלט שלאפט טיף און די שטערן צינדן זיך אן ווי מאטע נשמה ליכט כאפ איך אויף דיין קול, אזוי נאנט, אזוי אמת'דיג ווי טרערן עס קלינגט אפ דיין ווידערקול צווישן די ווענט פון מיין הארץ.

ס׳איז איך - וואס זינגט. דער איך וואס שפילט. דער אייביגער שיר פון מיין היינטיגע נשמה.